آدم آدم است

این کتاب دربردارنده‌ی سه نمایشنامه از برتولت برشت است: ۱) «آدم آدم است» / Mann ist Mann این نمایشنامه‌ی (۱۹۲۶)، نمونه‌ای از تئاتر حماسی برشت است که هویت انسان و تأثیر عوامل اجتماعی و نظامی بر فرد را بررسی می‌کند. در محیطی شبیه به هند استعماری بریتانیا، گروهی از سربازان کارگری ساده‌لوح به‌نام گالی گی را به‌عنوان جایگزین سربازی از دست‌رفته انتخاب می‌کنند و او را قدم‌به‌قدم به ماشین جنگیِ بی‌رحمی تبدیل می‌کنند. برشت با همین «تبدیل انسان به ابزار» ناپایداری هویت و خطراتی را نشان می‌دهد که جوامع سرمایه‌داری و نظامی بر فرد تحمیل می‌کنند و تماشاگر را به تفکر نقاد درباره‌ی جنگ، هویت، و انسان‌پذیری فرا می‌خواند. تکنیک غیرروایی او باعث فاصله‌گذاری ذهنی بین مخاطب و کاراکترها می‌شود تا تحلیل اجتماعی در اولویت قرار گیرد. ۲) «بچه‌فیل» / Das Elefantenkalb این قطعه‌ی کوتاه و سورئال در اصل بخشی از «آدم آدم است» بوده و به‌صورت جداگانه منتشر شده است. نوعی کمدی طنزآلود است که مانند پارودی عمل می‌کند و فضای نمایش اصلی را با زبانی اغراق‌آمیز و نمادین دنبال می‌کند و نمونه‌ای است از استفاده‌ی برشت از لایه‌های متنی و سبک‌های متنوع در تئاتر حماسی. ۳) «استنطاق لوکولوس» / Die Verurteilung des Lukullus این اثر کوتاه که در ۱۹۴۰ کامل شد، یک نمایشنامه‌ی دیالکتیکی به شکل محکمه‌ی پس از مرگِ لوسیو لوسینیوس لوکولوس، سردار رومی است. در این محکمه، نمایندگان طبقات فرودست، از منظر جمعی و انتقادی، اعمال تاریخی او را می‌سنجند: نه فقط دستاوردهای فرهنگی او (مانند معرفی درخت گیلاس) بلکه به‌ویژه هزینه‌ی انسانی ویرانگری جنگ‌هایش. در این محکمه‌ی نمادین، لوکولوس نه به‌عنوان قهرمان بلکه به‌عنوان نماد اقتدارگرایی و ویرانگری محکوم می‌شود، و برشت به‌کمک ساختارِ دیالکتیکی و فاصله‌گذاریِ تئاتری، مخاطب را به بازاندیشی درباره‌ی تاریخ، قدرت و ارزش‌های جمعی وادار می‌کند.